سنسور اکسیژن ( به انگلیسی : Oxygen Sensor ) وظیفه ی اندازه گیری مقدار اکسیژن موجود در سیستم سوخت رسانی و تصحیح میزان سوخت ورودی به موتور را بر عهده دارد ، این سنسسور توسط شرکت بوش آلمان اختراع و در دهه 1960 توسعه یافت و بهبود گردید
سنسور اکسیژن یکی از قطعات سیستم سوخت رسانی انژکتوری است و در خودروهای کاربراتوری وجود ندارد ، در خودرو های کاربراتوری وظیفه افزایش سوخت بر عهده ی قطعه ای به نام ساسات است که با دسته نزدیک فرمان و برای راننده تعبیه شده است.
در بعضی از خودروهای جدید دو عدد سنسور اکسیژن وجود دارد ؛ یکی بعد از منیفولد دود و قبل از کاتالیزور و یکی دیگر بعد از مخزن کاتالیست وجود دارد.
خرابی :
آلودگی بیش از حد گازهای خروجی از موتور ، درگیر شدن با آب ( برای مثال وقتی که خودرو واشر سرسیلندر می سوزاند و آب وارد اگزوز می شود ) و ضربات مکانیکی و فیزیکی به این قطعه موجب خرابی آن می شود.
هنگامی که این قطعه به انتهای عمر خود می رسد و نمی تواند مثل گذشته به تغییرات واکنش نشان دهد ؛ این موضوع منجر به مشکل در عملکرد سیستم هایی مثل موتور احتراق داخلی ، افزایش بیش از حد مصرف سوخت ، خام سوزی سوخت و در نتیجه بیرون آمدن دود از خروجی اگزوز، خراب و کثیف شدن شمع ها ، انسداد مسیر کاتالیزور و به اصطلاح خفه کار کردن موتور می شود .
اگر چه شاید این موضوع کمی بی ربط به بحث بالا باشد ولی گفتنیست که از سنسور اکسیژن در مصارف خانگی و صنعتی هم استفاده می شود به طوری که برای مثال در بخاری های خانگی در مسیر دود از این سنسور اکسیژن استفاده می کنند تا در صورت بسته شدن مسیر دود خروجی و جلوگیری از آلودگی محیطی بخاری را خاموش می کنند.
برای اطلاعات بیشتر می توانید به ویکی پدیا مراجعه کنید